وابسته و قلبهايشان را هيبت و شكوه تو از همهء جهان گسسته است ، اى خدايى كه انوار قدسيت براى چشم دوستانت در كمال روشنى و تجليات ذات مقدست بر دلهاى عارفان شوق و نشاطانگيز است اى آرزوى دل‌شيفتگان و اى منتهاى آرمان محبّان و عاشقان از تو درخواست مىكنم دوستى خودت و دوستى دوستانت را و دوستى هر كارى را كه باعث تقرب من به پيشگاه تو گردد و هم درخواست مىكنم كه خود را از هر چه غير توست بر من محبوبتر سازى و محبّتم را به مقام خشنودى خودت منتهى نمايى و شوقم را به خودت بيشتر از عصيان و نافرمانيم قرار دهى و بر من به نگاهى به جمال بىمثالت منّت‌گذارى و مرا به چشم لطف و محبت خويش بنگرى و هيچ‌گاه از من رو نگردانى و مرا از اهل سعادت و سالكان راه محبت خود قرار دهى اى اجابت كنندهء دعاى بندگان و اى مهربانترين مهربانان . » ( 1 ) امام عليه السلام در اين مناجات خود پرده از روى محبّت خالص و علاقهء عميق خود نسبت به ذات اقدس حق تعالى برداشته است در حالى كه از او درخواست كرده تا براى تقرب به درگاه خود او را برگزيند و مشتاق لقاى خود سازد و قلب او را به محبّت خود مشغول گرداند و در طاعت و عبادتش انيس و مونس او باشد و هر عملى را كه باعث تقرب وى به پيشگاه خدا و مجاورت رحمت او مىگردد بر آن عمل وادارد . ( 2 ) مناجات دهم اين مناجات معروف به « مناجات متوسّلين » است كه امام عليه السلام بدان وسيله به درگاه خدا ناليده و رحمت و رضوان او را درخواست كرده است : « الهي ليس لي وسيلة اليك الّا عواطف رأفتك ، و لا لي ذريعة اليك الّا عوارف رحمتك ، و شفاعة نبيّك نبيّ